Redactieprofs | Inclusieve communicatie
313
archive,category,category-inclusieve-communicatie,category-313,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-11.2,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-6.7.0,vc_responsive

Niet alle Amsterdammers rijden op een bakfiets. Of maken gebruik van de Stadspas. Wat dat te maken heeft met inclusief communiceren, leerde ik in het webinar ‘Diverse samenleving vraagt om inclusieve communicatie, hoe dan?’ van Direct Duidelijk.

B1-taal gebruikt, toegankelijkheidscriteria toegepast: check check check, allemaal groene vinkjes. Vanuit de zender kan aan alle voorwaarden voor inclusief communiceren zijn voldaan, maar is dat voldoende om je doelgroepen te bereiken? Niet in een gedigitaliseerde samenleving waarin een deel van je doelgroep over onvoldoende vaardigheden/mogelijkheden beschikt om daarin mee te gaan, betoogt Lidwien van de Wijngaert (Radboud Universiteit) in het webinar. 

Zij onderzocht op verzoek van de gemeente Amsterdam waarom lang niet iedereen die er recht op heeft, gebruik maakt van de Stadspas. In het webinar geeft ze een even simpel als doeltreffend advies: zorg altijd voor een ‘communicatievangnet’. Wie niet over voldoende digitale vaardigheden beschikt, moet telefonisch of aan de balie geholpen kunnen worden, anders schiet je je communicatiedoel voorbij.

Beeldvorming

Hanneke Velten (Kennisplatform Integratie en Samenleving) gaat in het webinar in op de rol van onbewuste beeldvorming. Iedereen maakt onbewuste associaties, legt ze uit; stereotypering is onontkoombaar. Maar we moeten ons er wél bewust van worden, want stereotypering is een grote voorspeller van discriminatie.

Bakfiets

Velten heeft twee gouden tips die ik in mijn oren knoop. De eerste: “Accepteer dat het soms schuurt. Realiseer je dat het voor iedereen een leerproces is; je mag hierop leren en elkaar aanspreken.” De tweede: vermijd ook de ‘ontkenning’ van een stereotype. “De krantenkop ‘Niet alle Amsterdammers rijden op een bakfiets’ laat ons brein toch weer de connectie maken met het stereotype beeld. En dat blijft hangen”, verklaart ze.

Misschien dat ik daarom gecharmeerd was van de tijdschriften-advertentie die ik laatst tegenkwam, met een groep portretten van lezers. Elk van hun had een blad in de hand waarvan zijzelf duidelijk niet de beoogde ‘persona’ (excusez le mot) waren. Een jonge vrouw met een Autoweek, een oudere man met een Libelle. Dat trekt mijn aandacht, juist omdát het mijn eigen onbewuste beeldvorming doorbreekt en daar iets verfrissends tegenover zet.